Het leven op het platteland van India en het leven in ons land verschillen in veel opzichten. Om India wat dichterbij te brengen hebben we onze partners uitgenodigd om hun ervaringen in het dagelijks leven aan het papier toe te vertrouwen.

Achtergrondinformatie: In een eerdere e-mail uitte Mrs. Rajeshwari (village animator van Bosco in Hospet) haar bezorgdheid over Suma, een jong en intelligent meisje dat van haar ouders moet stoppen met haar opleiding om een gearrangeerd huwelijk aan te gaan. Verder leren kan ze dus wel vergeten, waardoor al haar ambitieuze toekomstplannen in duigen vallen.
Suma wil naar een tehuis om maar weg te zijn bij haar ouders die haar zoveel verdriet doen.

Goeiedag! Bedankt voor je e-mail (aan Cees Tompot, red.). Ik ben blij dat je hebt meegedacht over de situatie van Suma. Suma is een slimme meid. De reden dat haar ouders haar van school wilden halen, is omdat ze vinden dat jonge meisjes daar te veel in contact komen met jongens. Ze gaan ook relaties met elkaar aan en het maakt de kinderen daarbij niet uit als hun vriend of vriendin een ander geloof heeft. De ouders hebben hier ernstige bezwaren tegen. Inmiddels zijn er veel liefdeshuwelijken van partners met een verschillende religie, zonder dat hun ouders daar weet van hebben. Velen hebben het er zelfs voor over om voor hun partner hun eigen godsdienst op te geven.

De meeste ouders, en zeker die van Suma, kunnen dit niet accepteren. Vanuit hun traditionele denkwijze geven zij dan ook de voorkeur aan een gearrangeerd huwelijk. Dit was de reden dat zij Suma van school wilden halen om haar met een man van hun keuze te laten trouwen.

Toen mij dit ter ore kwam, heb ik met Suma’s ouders gepraat over de gevolgen die dit drastische besluit voor hun dochter zou hebben. Ik heb hen ervan weten te overtuigen dat ze zeker problemen zal krijgen door dit gedwongen huwelijk en dat ze zich niet gelukkig zal voelen. Suma’s moeder moest eerst huilen maar wilde daarna gelukkig wel naar mij luisteren. Ons gesprek heeft erin geresulteerd dat Suma’s ouders geen verdere stappen voor haar huwelijk zullen ondernemen.

Vanwege haar leeftijd, 14 of 15 jaar, mag Suma ook nog helemaal niet trouwen. Ik zou naar de politie kunnen gaan om hier melding van te maken, maar dat zou de situatie alleen nog maar erger maken. Ik los het liever op een vriendelijke manier op.

Het feit dat haar ouders haar wilden dwingen om te trouwen, was voor Suma gelukkig de enige reden om naar het tehuis te willen. Nu zij hier van afzien, is ze weer blij en gelukkig met haar ouders en wil ze bij hen blijven wonen. En het allerbelangrijkste: ze kan doorgaan met haar studie!

Hartelijke groeten, Mrs. Rajeshwari

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Achtergrondinformatie: Jalihal is een groep van 22 dorpen in de Indiase deelstaat Maharashtra. Het is erg droog in het gebied en toch is landbouw de enige economische activiteit. De landbouw wordt bovendien op traditionele en laag renderende manier bedreven. De armoede in het gebied is dan ook groot. De eerste bijdrage in deze serie komt van padmanabh Kelkar. Padmanabh coördineert veel van de activiteiten in Jalihal. Hij is vooral de stuwende kracht achter het Curi-O-City daar.

Hallo mensen!
Ik wil jullie graag verslag doen over een aantal dagen van mijn werk in Jalihal.

Een tijdje geleden hebben wij besloten een biogasinstallatie aan te leggen bij het Curi-O-City. Hiervoor hebben we maar liefst 10 kuub verse koeienmest en 5000 liter water nodig. De aanleg was eigenlijk gepland voor een paar maanden geleden, maar toen was er niet zo’n grote hoeveelheid verse mest beschikbaar. Uiteindelijk hebben we 50 km verderop een ‘partijtje poep’ op de kop kunnen tikken.

We hebben een tractor geregeld om de lading in twee vrachten naar Jalihal te vervoeren. Echter, de chauffeur liet het op het laatste moment afweten omdat hij ineens 4000 Rs in plaats van de afgesproken 3000 Rs voor het transport wilde hebben. Ik werd boos en besloot iemand anders te zoeken. Ik vond uiteindelijk een man die de twee ritten voor totaal 3500 Rs wilde doen. De eerste vracht kwam netjes om 7 uur ’s avonds aan en de twee lading volgde de volgende middag.

De biogasinstallatie heeft verse mest nodig om goed te kunnen draaien. Alleen was er niemand beschikbaar om de installatie vol te gooien. Daarom zijn Harish en ikzelf, samen met nog iemand, met de werkzaamheden begonnen. Echter, de volgende dag keerde deze persoon ons alweer de rug toe. Uiteindelijk hebben we weer iemand gevonden die ons kon komen helpen en we hoefden hem pas te betalen als het werk af was.

Ik moest die week naar Sangli voor een YPS-meeting, maar heb er eerst voor gezorgd dat het werk zou worden afgemaakt. Maar de volgende tegenvaller was dat er dagenlang geen elektriciteit was, dus konden we geen water oppompen en lag het werk weer stil. Na acht dagen was het nog niet af. Ik besloot om mij –figuurlijk dan- zelf maar weer in de poep te storten. Maar het volgende probleem diende zich alweer aan. Omdat het zo lang geduurd had, was de mest inmiddels niet vers meer en kon dus eigenlijk niet worden verwerkt. Vandaag heb ik een biogasdeskundige ontmoet die mij gelukkig heeft kunnen uitleggen hoe ik dit moet oplossen. Hoe fysiek om te gaan met 5 ton koeienmest en 5000 liter water en tegelijkertijd de motivatie hoog te houden is een nieuwe uitdaging voor mij.

Dit is slechts één verhaal dat ik met u wil delen. Er zullen er meer volgen!

Hartelijke groeten, Padmanabh

MK 211008